^{امشب شب بي كسيه يكي به دادم برسه}

^{تنها ترين زن زمين امشب به آخر مي رسه}

 ^{امشب شب تنهائيه سر روي زانوم مي ذارم}

 ^{آخه تو اينجا نيستي و غزل غزل گريه دارم}

 ^{غصه نشسته رو دلم غصه نشسته رو دلم}

 ^{هنوز براي شونه هات ارزش اشكو قائلم}  

در هجوم ناباوری هایم در لحظه گم شدنت از رویاهام

آواری از آرزوهای بر باد رفته کاخ امیدم به سرم فرو ریخت

نبودنت را باور نداشتم

حتی با اینکه می دانستم دیگر نیستی

چشمانم به پاییز سرد عادت کرده بود اما به یادت بهاری می شد

دستانم خالی از لطف دستانت بود اما گرمی دستانت را احساس می کردم

گوشهایم دیگر صدایی از خوش صدایی در یاد نداشت اما به یادت همیشه به بیکران آوای دلنشین صدایت می نشصت

لبانم خشکی کویر را در بر داشت اما نامت لطافت دریا را به همراه می آورد

بدنم همچون تکه یخی سرد و بی جان می بود اما به یاد آغوش گرمت جانی دوباره می یافت

آری.....در نبودنت به یاد و خاطره بودنت جان می یافتم

اما در تنهایی و خلوت به یاد اشکها و لبخند هایت می گریستم

و بر تلخی روزگارم لبخند می زدم

امید آمدنت جانی دوباره بر من می بخشید 

کم کم نبودنت در زندگی ام رنگ یافت

نمی خواستم باور کنم که نمی آیی

می دانستم رفتی اما نمی دانستم کی و کجا

در کویر یادت گم شدم ای آشنا سرابی باش برای التیام زخم کهنه قلبم

 واسه تو یه عمر اسیر تو کنج این خونه بودیم

            ما که رفتیم تو بمون با هرکی که دوستش داری

            با اونی که پنهونی سر روی شونش میزاری

 ما که رفتیم ولی این رسم وفاداری نبود

 قصه چشمای تو واسه ما تکراری نبود

           ما که رفتیم ولی خوب موندی سر قول و قرار

           خوب رها کردی دستامو توی اول بهار

 ما که رفتیم حالا تو می مونی و عشق جدید

 می دونم چند وقت دیگر می شنوم که جدا شدید

         ما که رفتیم ولی مزد دستای ما این نبود

         دل ما لایق اینکه بندازیش زمین نبود

 ما که رفتیم ولی چشم تو عجب نگاهی داشت

 جمله های پر عشق تو چه وعده هایی داشت

         ما که رفتیم ولیکن قدرتو دونسته بودیم

         بیشترم خواسته بودیم ولی نتونسته بودیم

 ما که رفتیم تو برو دل بده دست دیگری

 به قول حافظ ما هم داریم یه یار سفری

          ما که رفتیم تو بشین زیر نگاه عاشقش

          آرزوم اینکه فقط تلف نشه دقایقش

 ما که رفتیم تو برو دنبال طالع خودت

 ببینم سال دیگه کی میاد تولدت؟؟؟

           ما که رفتیم تو بمون با اونی که از راه اومده

           اونی که با اومدنش خنجر به قلب من زده

 ما که رفتیم دل ندیم دیگه به عشق کاغذی

 لااقل می اومدی پیشم واسه خداحافظی....

تکیه رو شونه هام نکن

من از تو افتاده ترم

ما که به هم نمی رسیم

بسه دیگه بذار برم

کی گفته بود به جرم عشق

یه عمری پر پر ت کنم

حیف تو نیست کنج  قفس

 چادر غم سرت کنم

من نه قلندر شبم

نه قصه گوی قصه ها

نه برده حلقه به گوش

نه نامی فرشته ها

من عاشقم

همین و بس.....

غصه نداره

بیکسم

قشنگی قسمت ماست

اینکه به هم نمی رسیم

                                                       خدایا اینبار برایم عشق بفرست

نه دلم شکسته بود

نه حتی به زانو در نیامدم که به ژایش بیفتم

هر چند او روبرویم نشسته است

بی آنکه مرا ببیند

و فقط نگاهش از من عبور می کرد کاش انقدر شفاف نبودم

آن وقت شاید خودم را هم می دید

کم کم بغضی راه گلویم را می بندد

باید برای دیدیه شدن کاری کرد

شیشه را فقط با آلودگی اش با لکه هایش می توان دید

پس باید صورتم را با قطره های اشک آلوده کنم

کار سختی نیست

کافی است نگاهش کنم

صورتم لکه دار خواهد شد

اما هنوز در روبرویم نشسته است

بی آنکه مرا ببیند

یا قطره های نشسته بر گونه های خشکم را

برای دیده شدن شیشه........

فقط یک راه است

راهی که همه همیشه از ان می گریزند

باید شکست تا دیده شد

پس با کمال میل شکسته می شوم

و به پایش می افتم

حالا هم بغض گلویم را گرفته

هم گریه کرده ام

هم شکسته ام

هم به پایش افتاده ام

اما هنوز در برابر من نشسته است

بی آنکه مرا ببیند یا خرده شیشه های افتاده به پایش را

دیر زمانی ست  برایت هیچ ننوشته ام

دلتنگی های خود را در آینه یاد تو گم کرده ام

شاید که از لرزش دوباره این دل واهمه داشته ام

عهد بسته بودم سکوت را از سنگ دم فرو بسته بیاموزم

دیر زمانی ست گونه هایم نا فرمانی می کنند و اشک را دعوت می کنند

دلم به اندازه چند فانوس غارت شده گرفته

غمهای زندگی من در اغاز و پایان این جاده همچون مستی سردرگم اند

روزگارم در گیج گاه مبهوت چشمهایم ابری ... اشکی...درد می شود و درد میشود و باران

باران ...می بارد ...سیل میبرد دلم را

سستی و نا امیدیست که مرا به زمین میخکوب می کند  به نیستی و فنا می کشاند

توده ای استخوان خسته و روحی هراسان مجسمه سرد و مرمرین من است

شکسته های روح من و تو همزادند

تا حالا شده دلت به اندازه بی اندازه تنگ بشه؟

دلم تنگه ....

دلم واسه کسی تنگه که با تقدیس دستهایش عابد تمام معابد دنیا شدم

خدای زمینی من وجودم بی تو بی قافیست

نمی خواهم هیچ چیز بدانم

نمیخواهم هیچ چیز بگویی

تنها برایت مینویسم فقط بخوان و بدان با یادت اشک میریزم

بگذار تا آخر دنیا حوای تو باشم

بگذار آخرین سیب را با لمس دستهای تو گاز بزنم      

آرامش من تا ابد با من باش